Beste Max,
Heb je even voor me? Ik zoek een luisterend oor maar mijn club hult zich in stilzwijgen. Het aloude ‘Can you hear…’ heeft nooit eerder zo hard uit de kelen van de aanhang geklonken.
Ik maak me zorgen Max en jij lijkt mij de enige in het bestuur die de taal van de supporters zou kunnen begrijpen. Als oud-voetballer zul je ongetwijfeld regelmatig in contact zijn gekomen met supporters. Je mag best weten, ik heb je bewonderd als speler. Halverwege de jaren 90 was je een onberekenbare linksbuiten bij Roda JC. In die periode viel je mij al op tijdens de samenvattingen bij Studio Sport, in een periode dat mijn club tegen de top van de Eerste Divisie aanschuurde. Ik dacht weleens: ‘Mooie speler die Huiberts, maar out of our league voor mijn club.’ Tot je in de winterstop van het, naar wat later bleek, degradatieseizoen 1996/1997 toch bij ons kwam spelen. Je had AZ nodig na een mislukt avontuur bij Gladbach, AZ had jouw nodig om toch nog iets van het seizoen te maken. Jouw komst was een sprankje hoop om dat seizoen niet naar de klote te gaan.
Dat laatste is nou net waar ik naartoe wil Max. Ruim 20 jaar later zie ik een soort van parallel waarbij wij elkaar nodig hebben om toch nog iets van de club te maken. Ik kan moeilijk inschatten hoe jij het ervaart daarboven op het pluche, maar onze prachtige club dreigt weer naar de klote te gaan. Dan heb ik het niet eens over het voetbal van dit seizoen. Jij als dartele linksbuiten ziet zelf ook wel dat het spel onder deze trainer niet om aan te gluren is. Ook jij zal je thuis in Huiberts Wonderland hardop afvragen waarom zijn contract recent nog is verlengd. Maar dit zal en kan je niet hardop naar buiten brengen, daar heb ik nog begrip voor ook.
Ik wil je graag een klein inkijkje geven in mijn supportersbeleving. In de hoop dat je je een heel klein beetje kunt inleven hoe AZ bij een hele grote groep mensen leeft. De Alkmaarderhout was mijn thuis. Alles, werkelijk alles, was daar aanraakbaar. Eén keer in de twee weken kwam iedereen samen om AZ te beleven. Groot, klein, dun, dik, rijk, arm…op de Ben-Side en in Vak K was iedereen gelijk en had iedereen een gemeenschappelijke factor: de liefde voor de club. AZ begreep dat ook. De voorzitter, de spelers, de stewards, de mensen van de warme worst en koffie. Ik gruwel van de term ‘één grote familie’, maar zo voelde het destijds echt. In die tijd kon ik letterlijk doodziek zijn van een nederlaag, maar gelukkig verloren we dan samen. We dronken na afloop een biertje in het supportershome, waar menig speler ons kwam helpen de fusten leeg te tikken. Over de nederlaag en de onvermijdelijke kater maakte ik me de volgende dag wel weer druk. Maar ik wist wel altijd dat types als jij, Barry van Galen, Peter Wijker of Fernando Ricksen er alles aan gedaan hadden om die nederlaag te voorkomen.
De overgang naar het nieuwe stadion was voor ons liefhebbers jammer, maar noodzakelijk. Feitelijk gezien is AZ hier een groot deel van haar ziel verloren. Alles werd professioneler. Luxe skyboxen, een verdubbeling van het aantal toeschouwers, meer stewards, betalen met muntjes en meer van die ‘modern football rotzooi’. Ik heb de club vanaf dat moment letterlijk zien veranderen. Gelukkig waren er achter het doel nog steeds diezelfde trouwe koppen waarmee ik vele vriendschappen heb gesloten in de Alkmaarderhout. Naarmate de jaren verstreken realiseerde ik me steeds meer dat die mensen voor mij DE club zijn. Waar we ook zijn, waar we ook spelen, hoeveel er ook geklaagd wordt…zolang ik samen met al die trouwe Hout-gangers op pad ben hou ik voor mezelf die periode van weleer in stand.
Maar weet je wat zo jammer is Max? Lang niet iedereen denkt er zo over. Ik zie die groep langzaam om me heen afbrokkelen. Wij krijgen namelijk steeds meer het idee dat we niet meer welkom zijn. Langzaam maar zeker worden de trouwe supporters min of meer richting uitgang geduwd. Stewards lijken boordevol instructies te worden gestopt waarbij ‘supportertje-pesten’ een serieus spel begint te worden. Een voet in een gangpad of per ongeluk op een stoel kan voor de heren al een reden zijn om in te moeten grijpen. Het kijken naar juichende uitsupporters in de thuisvakken is afgelopen seizoen tegen Feyenoord aanleiding geweest om diverse onnodige stadionverboden uit te delen. Als klap op de vuurpijl liep het recent thuis tegen FC Utrecht volledig uit de hand. Supporters uit Utrecht die plaatsnamen tussen het AZ-publiek misdroegen zich vanaf minuut 1 en weigerden de instructies van de stewards op te volgen. De uitleg van onze veiligheidscoördinator na afloop in de media was vervolgens lachwekkend te noemen: ‘Ze wilden niet weg omdat ze gewoon recht hebben op de plekken in het vak waarvoor ze een kaartje gekocht hebben.’ Wat is artikel 5 in ons huishoudelijk reglement dan nog waard? Dat vervolgens een deel van de AZ-supporters wél de goedwillende gezinnen en oude mensen in de thuisvakken wil beschermen is wellicht niet goed te praten, maar wel zeer begrijpelijk. Onder het mom van: als het beveiligingsapparaat niet in staat is om onschuldige mensen te beschermen, doen we het wel zelf. Uiteindelijk kent een dergelijk incident twee groepen verliezers. De onschuldige mensen die hier, al dan niet fysiek, last van hebben gehad. En de groep supporters die door hun heldhaftige optreden zeer waarschijnlijk een stadionverbod zullen krijgen. Want onze veiligheidscoördinator kennende zal hij alweer handenwrijvend de videobeelden terug gaan kijken. Op naar weer een potje ‘supportertje-pesten’! Bij de aanhang rest alleen de vraag: is AZ wel in staat de veiligheid van al de supporters te garanderen? Is AZ wel baas in eigen huis?
Beste Max, AZ heeft mij veel gegeven. Ik heb vriendschappen voor het leven gesloten en vele sportieve hoogte- en dieptepunten gekend. Ik heb gejuicht bij promotie, getreurd bij degradatie, gehuild na Sporting en Excelsior, intens geluk gevoeld na het kampioenschap, wakker gelegen tijdens de DSB-soap, een bekerfinale gewonnen, twee bekerfinales verloren en ontelbare binnen- en buitenlandse avonturen beleefd. Al die vele avonturen met even zoveel vrienden…dat is voor mij nog steeds AZ. En ik vraag je Max: neem ons, dat steeds kleiner wordende groepje hondstrouwe supporters, dat gevoel niet af. Zorg ervoor dat wij het weer leuk gaan vinden om naar AZ te komen. Doodziek na een nederlaag ben ik allang niet meer. Het zou de leeftijd kunnen zijn, of steeds meer het idee dat de club het toch niet zoveel zal boeien dat ik doodziek zal zijn van een nederlaag. De liefde kan uiteindelijk niet van één kant blijven komen, nietwaar?
Ik hoop oprecht dat je de moeite neemt om hierop te reageren. Je hoeft de laatste dagen maar een blik te werpen op al die duizenden reacties op de diverse AZ-gerelateerde Facebookpagina’s om te concluderen dat het echt de verkeerde kant op gaat. Ik kan alleen maar de hoop uitspreken dat je met een weergaloze actie van weleer het publiek weer op de banken krijgt. We hebben je nodig Max, maar de club heeft ons veel harder nodig. Vergeet dat niet.
Hoor ik snel wat van je?
Mooi, bedankt!
Deze open brief is ingezonden, maar door de schrijver ook direct verstuurd naar Max Huiberts (die op zijn beurt weet dat deze op onze site is gepubliceerd)
