Aan de hand van Ron Vlaar stoomde AZ dit kalenderjaar omhoog op de ranglijst van de eredivisie. Dat de ervaren verdediger heeft besloten bij te tekenen is niet alleen goed nieuws voor de kwaliteit op het veld, ook buiten de lijnen is hij door zijn benadering van de sport een voorbeeld voor zijn ploeggenoten. In een gesprek met de Volkskrant spreekt de aanvoerder over zijn soms extreme benadering van de sport en de manier waarop extra in zichzelf investeert. Zo geeft Vlaar onder andere aan dat hij twee keer per week naar een personal trainer in Rotterdam gaat om extra in zichzelf te investeren. ‘Ik train er met basketballers en judoka’s. Zij geven pas echt gas. Dan denk ik: fuck, jullie gaan mij er echt niet afpoetsen. Krachttraining is mentale training. Stop je als je moe bent of ga je door?’
Investeren
Het investeren in zichzelf is iets dat Vlaar extra is gaan beseffen na het mislukte EK van 2012. ‘Het was mijn eerste grote toernooi. Ik speelde redelijk, maar het resultaat viel tegen. We vlogen er in de poulefase uit. Dat wilde ik niet nog een keer meemaken. Toen heb ik tegen mezelf gezegd: hoe je het nu doet, is hartstikke mooi, maar ik wil meer.’ De geboren Hensbroeker heeft zich vervolgens een aantal doelen gesteld, en een daarvan was een goede prestatie neerzetten op het WK van 2014. ‘In Brazilië moest ik topfit en in bloedvorm zijn. Ik voetbalde bij Aston Villa, woonde op mezelf in Engeland. Ik heb geleefd als een monnik. Het was een zware periode, we verloren veel wedstrijden. Maar ik had een hoger doel: het WK.’
Licht uit
Een van de manier om dat doel te bereiken was bijvoorbeeld door extra te trainen op zijn vrije dagen. ‘Bij Aston Villa waren we een dag na de wedstrijd altijd vrij. Ik voelde dat mijn lichaam het nodig had om dan een hersteltraining af te werken. Vaak deed ik op zondagochtend het licht aan op de club. Dan volgde ik mijn programma en deed na twee uur het licht weer uit. Het interesseerde me niet wat anderen ervan vonden. Ik wist dat het goed voor me was.’ Vlaar heeft echter niet de illusie dat zijn manier de beste manier is, of dat er sprake is van een generatiekloof.
Pijn lijden
‘In Nederland wordt de jeugd gepamperd. Hoe zorg je ervoor dat zij meer verantwoordelijkheid nemen? Ik denk erover na, maar heb er nog geen antwoord op. Ik ervaar overigens geen kloof tussen mij en de jonge voetballers. Tijden veranderen nu eenmaal’, stelt Vlaar nuchter. Wel geeft hij aan dat niet vanzelf gaat en dat je extra arbeid moet verrichten als je beter wilt worden. ‘Het is voor mij de basis om goed te kunnen presteren. Ik kan wel zeggen dat ik wat wil bereiken, maar als ik op een stoel blijf zitten, gebeurt er niks. Topsport is pijn lijden. De vraag is hoeveel pijn je kunt lijden om elke dag een stapje beter te worden.’
