Een goed verhaal over de in de soep gelopen carrière van (nu nog) ex-AZ’er Mounir El Hamdaoui. Lekker kort ook..
Mounir El Hamdaoui is (voor even) terug. Dé Mounir El Hamdaoui? De man die ons een aantal jaar geleden liet smullen van technische hoogstandjes, fraaie treffers en die zich tot tweemaal toe AZ´s clubtopscorer mocht noemen? Ja, het is hem echt. Mounir El Hamdaoui is nog altijd dezelfde persoon als die het gouden elftal van Louis van Gaal op sleeptouw nam in de jacht naar de tweede landstitel uit onze clubgeschiedenis. En toch lijkt het alsof hij helemaal niet diezelfde Mounir is.
Mounir zou een moeilijke persoonlijkheid hebben. Hij zou niet zijn geslaagd bij Ajax, én in het buitenland, omdat hij ´geen mentaliteit´ zou hebben. Mounir zou het allemaal wel gebakken vinden, en zich te groot voelen voor welke club of trainer dan ook. Dat is het beeld dat de afgelopen jaren van hem is geschetst. Ik vraag mij af waar dit op gebaseerd is. Enkel vanwege het feit dat Frank de Boer hem, na één dag op de trainersstoel in Amsterdam te zitten, besloot de deur te wijzen? Of puur omdat El Hamdaoui uit Marokko komt en Frank de Boer is opgegroeid met stamppot hutspot en boerenkool? Iedereen denkt er bij te zijn geweest, maar dat is natuurlijk onzin.
Mounir El Hamdaoui is misschien wel de enige AZ’er die onze club op een relatief nette manier verruilde voor de buurman uit de hoofdstad. Hij was niet negatief over zijn voormalige werkgever, en bleef ook redelijk nuchter in zijn uitspraken. Hij was blij met de transfer, maar het was geen ‘droomstap’. We kunnen ons genoeg vertrokken spelers herinneren die het spelletje anders speelden.
Sportwinkel
Tijdens de eerste gesprekken die de ex-AZ’er had in Amsterdam begon het publiek zich er al mee te bemoeien. Men kon maar niet begrijpen dat het allemaal zo lang duurde voordat club en speler tot een akkoord kwamen. ‘Hij zal wel te veel willen verdienen’, was de oer-Hollandse gedachte. Het zat echter anders. El Hamdaoui runde met zijn broers een sportwinkel in Rotterdam, en zijn overgang naar Ajax zou vandalen hebben kunnen lokken. Hij wilde in zijn contract zwart op wit hebben dat hij hiervoor compensatie kon krijgen van Ajax, indien nodig. Ik vind het niet gek, om eerlijk te zijn.
Met open armen
Het was best vervelend om te zien. El Hamdaoui, de smaakmaker van AZ, die in het shirt van de gehate buurman direct beslissend was. De ene na de andere wondergoal produceerde hij in het team dat toen nog onder leiding stond van Martin Jol (ondertussen beseffende dat deze column niet teveel over Ajax moet gaan). Zijn ontslag stond ook meteen aan de basis van de ondergang van El Hamdaoui. Diens opvolger Frank de Boer besloot El Hamdaoui al na één dag te passeren. Volgens El Hamdaoui wisten de kranten het eerder dan hijzelf, en zei De Boer dat hij niet eens met El Hamdaoui in gesprek wilde gaan. Wat de aanvaller hierna verweten wordt, een gedragskwestie, is misschien niet terecht. El Hamdaoui trainde namelijk zonder mokken mee met de reserves, en toonde juist karakter door niet over zich heen te laten lopen. Ook niet toen het Amsterdamse publiek het nodig achtte hem uit te fluiten bij de kampioenshuldiging in het stadion. Leuk, zo’n feestje.
Toegegeven: Als AZ’er was het geen ramp dat het allemaal anders liep in Amsterdam. Want wat hadden ze een plezier aan deze jongen kunnen beleven, als er gewoon normaal was gecommuniceerd. Want dat het daar op dat aspect in ieder geval niet goed zat, lijkt wel duidelijk. Of het de schuld van De Boer of El Hamdaoui was, laten we maar even in het midden. Wel denk ik dat we deze balkunstenaar in Alkmaar met open armen moeten ontvangen, en dat het misschien helemaal niet eens zo’n gek idee is om deze oude bekende een klein contractje te geven. Ik kijk al uit naar die hattrick in de Amsterdam ArenA.
