Verblind door ambitie, verwend door succes

Martijn
Geschreven door Martijn

Vier schamele thuisoverwinningen, ontelbaar veel – onnodige – gelijke spelen, Europese overwintering en een verrassende plek in de bekerfinale. Het seizoen van AZ in een notendop. Puur kijkend naar de feiten, hebben we opnieuw weinig te klagen. Bij het gros van de Eredivisie-clubs gaat met deze resultaten de vlag uit. Toch verkeert AZ in een neerwaartse spiraal. Probeer dat maar eens duidelijk te maken aan een doorsnee voetbalsupporter. Grote kans dat het je niet lukt. Precies daarom een uitdaging, die ik graag aan ga.

Een club die de ambitie uitspreekt om de traditionele top drie aan te vallen, daar mag je iets van verwachten. Dominant voetbal, aanvallend en aantrekkelijk spel. De wil om te winnen en de kwaliteit om te winnen. Vooropgesteld: AZ verkocht afgelopen zomer, met groot financieel succes, verschillende dominante en bepalende spelers. Een gemis dat niet eenvoudig op te vangen is. Bovendien een vuurdoop voor Max Huiberts in zijn rol als technisch directeur. Nee, niet alle aankopen hebben bewezen een versterking te zijn. Ja, ook met deze ploeg is AZ het aan z’n stand verplicht om ‘best-of-the-rest’ te worden. Op papier dan. Op het veld komt deze constatering in níets tot uiting.

Daar zijn schuldigen voor aan te wijzen. Althans, vanuit mijn beperkte voetbalkennis en emotionele betrokkenheid bij de club. Ik ben immers niet in het bezit van een trainersdiploma noch heb ik de ervaring als actieve voetballer van onze hoofdtrainer en technische staf. Voor mij, als – vaak beschonken – buitenstaander, blijkt uit alles dat het overgrote deel van deze selectie kampt met een gebrek aan vertrouwen. Een constatering waarvan ik inmiddels begrepen heb dat deze akelig dicht bij de waarheid ligt. Niet zo gek. Tot het moment, enkele weken geleden, waarop John van den Brom aankondigde met een vaste formatie naar de bekerfinale toe te willen werken was, behoudens een handvol zekerheden, geen enkele speler zeker van een basisplek. Sterker nog, en dan chargeer ik: één verkeerde pass kon betekenen dat de betreffende speler de daaropvolgende wedstrijd de bank of tribune mocht warmhouden.

Wisselkampioen

Geen enkele trainer in de Nederlandse Eredivisie, wisselde zo vaak als Van den Brom dit seizoen. Ook ná zijn aankondiging met een vaste basis naar De Kuip toe te werken kon John het niet laten om, in enkele gevallen noodgedwongen, te husselen met de basiself. De bevestiging dat John overmeesterd is door twijfel, net als hij dat het hele voetbaljaar al is. Gevangen in zijn eigen tekortkomingen. Daarnaast presteerde hij het dit seizoen verschillende keren om zijn eigen spelers, openlijk, live op tv af te serveren. Met naam en toenaam werden schuldigen aangewezen. Dat lijkt mij absoluut niet de juiste tactiek om een hechte groep te smeden. Een groep spelers die voor de trainer en voor elkaar door het vuur gaat. Spelers stralen, zo durf ik te constateren, in alles uit geen vertrouwen in de trainer en de speelstijl te hebben.

Nu het woord tactiek toch gevallen is, wil ik de kwalificatie ‘tactisch onmachtig’ ook op het AZ-cv van Van den Brom toeschrijven. Spelers worden op posities geposteerd waar zij zich overduidelijk niet prettig voelen. Net als het onvermogen om gedurende wedstrijden in te spelen op tactische omzettingen van zijn collega’s in de andere dug-out. Uiteraard mag ik de absurditeit van het wisselbeleid – waarbij Van den Brom in zijn zoektocht dit seizoen zelfs de publieke roep om spelers als Mühren en Van Overeem op te stellen of in te laten vallen – niet vergeten. Om vervolgens Mühren op ‘tien’ op te stellen. Hóe dan?! Naar het schijnt heeft hij daar een wedstrijd of zes gespeeld. Ik heb hem niet gezien. Met drie échte nummers tien bovendien een belachelijke keuze. Net als de huidige keuze voor Alireza Jahanbakhsh, die continu voor dreiging zorgt op de flank en als rechtsbuiten de spits van spaarzame bruikbare ballen voorziet, op ‘10’. Een nieuwe noodgreep, waarvan vrijwel iedereen ziet dat het niet werkt. Behalve John en z’n staf, uiteraard.

Resumerend: we mogen stellen dat John én zijn staf niet het vermogen hebben om een wedstrijd te lezen. Of zelfs kiezen voor een compleet verkeerde tactiek en deze in de rust met enkele noodgrepen, in geslagen positie, proberen te herstellen (Feyenoord-thuis!). Hoe dan ook. Het zorgvuldig bijgehouden lijstje met tactische miskleunen stel ik beschikbaar voor AZ en John, mocht daar behoefte aan zijn.

Veiligheid voor creativiteit

Terugkomend op de ambitie van AZ om de top aan te vallen. Sinds wanneer is een opstelling waarin vier verdedigers en een middenveld met twee controlerende cq verdedigende middenvelders een uiting van die ambitie? Tegen topclubs extra zekerheid inbouwen, daar valt iets voor te zeggen. Iets wat overigens nul resultaat heeft gehad, op een gelijkspel tegen Ajax na. Maar deze tactiek hanteren tegen laagvliegers als Roda JC, Go Ahead Eagles, NEC, Sparta…? Wat voor signaal geef je daarmee af? In niets blijkt daaruit de wens om tegenstanders de wil op te leggen. Dat is de ene kant van het verhaal.

Prima, het kan tactisch of voetballend weleens tegenzitten. Wat in die gevallen opvalt is de gemakzucht waarmee AZ een voorsprong verspeelt of zich gewillig laat vernederen door mindere goden. Fouten, die maken alle spelers. Dat is ook voetbal. Maar, wat het meest opvalt is het totale gebrek aan strijdlust. Uitzonderingen daargelaten. In een seizoen waarin AZ, naar schatting, inmiddels vijftig wedstrijden heeft gespeeld, springen louter de eerste helft van Ajax-thuis, de uitwedstrijd tegen sc Heerenveen en het thuisduel met Zenit Sint-Petersburg er positief uit. Een vrij schamele balans, als u het mij vraagt. Ja, ik weet dat we Heracles volledig van het veld speelden. Maar, de Almeloërs waren – laten we het voorzichtig stellen – op dat moment niet in goeden doen. En ja, ik weet ook dat AZ ‘genaaid’ is door arbitrale dwalingen (Heerenveen-thuis, Vitesse-thuis, Sparta-uit).

Feit blijft dat er teveel spelers met het spreekwoordelijke schone broekje van het veld stappen. Ik kan het de spelers, hoe curieus ook misschien, niet kwalijk nemen. Ik zoek de oorzaak in het reeds eerder genoemde en in hetgeen wat nog komen gaat. Want ook dat is in mijn optiek een zwaktebod van de staf. Een staf is medeverantwoordelijk voor het ‘op scherp’ zetten van spelers. Te vaak stapt AZ zonder die onbegrensde wil om te winnen het veld op. Een sliding in de eerste minuut, direct een stevig duel of desnoods een schot van afstand. Door meteen te laten zien dat er in Alkmaar niets te halen valt, maak je een statement. Bij de tegenstander én bij de supporters. Want ja, zo simpel zijn we. Een stadion wakker schudden, dat is écht geen hogere wiskunde. Strijd. That’s all. De minimale verwachting van een fan. Brengt mij op het volgende onderwerp. De supporters.

Steeds meer lege stoeltjes

Een vol, sfeervol stadion, bereik je door supporters te vermaken óf te pleasen. Kan het niet mooi, dan maar lelijk. Hoewel de kans groot is dat AZ hier een draai aan weet te geven, zijn er tijdens thuisduels meer en meer lege stoeltjes zichtbaar. Dat heeft zo z’n redenen. En nee, dat is niet alleen de schuld van AZ, John van den Brom of ‘het beleid’. Ook supporters zelf zijn hier debet aan. Ik ga hier voorzichtig mee om, het is een heikel onderwerp. Eerst het eenvoudige deel: supporters willen vermaakt worden of willen passie zien. En het liefst resultaat. Dit seizoen, zoals te lezen valt in de eerste zin van dit epistel, is het ronduit pover wat AZ in eigen stadion presteert.

Het voetbal is om te janken. Dat is het belangrijkste punt. Door de Europese overwintering (moeilijke groep ook, nou nou!) worden we op z’n zachtst gezegd niet verwend met gunstige speeldagen en dito tijdstippen. Met als gevolg dramatische half-één-wedstrijden. Ik denk dat het gebrek aan animo voor deze duels voor alle Eredivisie-fans geldt. Echter, ook tijdens andere duels – zelfs die op zaterdagavond – worden tribunes leger en zijn hebben we de sfeer ergens in februari – Cambuur-thuis, uitzonderingetje! – definitief gedag gezegd. Bovendien zijn we ook een stelletje verwende kleuters, natuurlijk. Elk jaar Europees, bekersuccessen, zelfs landstitels. Elke prijs is bijzonder. Historie. Er komt een moment dat Excelsior-thuis om 12.30 uur dan niet de ideale gelegenheid is om je stembanden aan gort te schreeuwen. Zeker in een seizoen waarin het winnen van thuiswedstrijden vrijwel onmogelijk lijkt. Dat mogen we onszelf aanrekenen. Althans, ik reken het mezelf aan.

AZ en supporters: vind elkaar!

Toch is het enerzijds niet los te zien van hetgeen dat op het veld gebracht wordt, maar anderzijds ook niet van hetgeen ‘achter de schermen’ gebeurt. Ik ga mijn vingers er niet aan branden. Voor beide kampen valt iets te zeggen. De fanatieke jongens die ervoor kiezen niet te komen of niet meer mógen komen. Voor AZ dat – over het algemeen – de regeltjes wel zeer nauwkeurig naleeft of móet naleven door druk van de gemeente, politie en KNVB. Waar twee kijven, hebben twee schuld. De manier om tot elkaar te komen is overleg. Iets waar, zo heb ik begrepen, hard aan gewerkt wordt. Laten we hopen dat er begrip komt. Voor mij persoonlijk staat één ding buiten kijf: de club gaat voor alles. Ook ik verbaas me over de gang van zaken in sommige gevallen tussen supporters en AZ. Ik begrijp AZ en ik begrijp de supporters. Iets met mijn leeftijd enzo. Hoe dan ook. Dat is een zaak tussen de club en de fans en daar wordt aan gewerkt.

Toch gebeuren er dingen, wat ook in dit straatje past, die ik níet kan plaatsen. Dingen waar ik simpelweg pissig van wordt. Dingen die mij uiteindelijk besloten hebben jullie te vervelen met dit achterlijk lange relaas. Als de Fanpage überhaupt de moeite heeft genomen dit verhaal te plaatsen. Ik stoor me mateloos aan het stilzwijgen van AZ. En dan met name de mensen die verantwoordelijk zijn. Geen woord over de matige resultaten (behalve Lyon-uit), tactische blunders, lege tribunes, het slechte voetbal en het gebrek aan of de stagnering van de ontwikkeling van jonge talenten.

‘There are no American troops in Iraq!’

Negatieve reacties worden online genegeerd of in het stadion van tevoren ‘onschadelijk’ gemaakt. Na een nederlaag gaat het social media-team van AZ, zonder wanklank, doodleuk over tot de orde van de dag. Nee, daar zitten we op te wachten. Een spandoek met een knipoog wordt zonder pardon geweigerd door stewards, de voorzichtige spreekkoren dat John wellicht beter af is bij een andere werkgever leiden tot verbaasde reacties. In álle geledingen. Iets waar ook de media mede schuldig aan zijn. Wellicht ligt het mediapartnerschap van partijen als (RTV) NH en het Noordhollands Dagblad daaraan ten grondslag. Op geen enkele wijze wordt Van den Brom aan de tand gevoeld of melding gemaakt van de actuele, zorgelijke ontwikkelingen. Alleen De Telegraaf durft kritische vragen te stellen. Maar, tsja, wie buiten Noord-Holland (ja, gechargeerd!) bekommert zich om het wel en wee van AZ? Wel lekker makkelijk voor de verantwoordelijken. Geen kritische vragen krijgen, betekent geen lastige antwoorden geven.

In niets geeft AZ te kennen dat het eens zo geroemde aanvallende spel is verworden tot een inspiratieloze, initiatiefloze en vooral irritatie opwekkende verplichting. En dat voor een club die pretendeert innoverend te zijn, voor een club met de beste jeugdopleiding van Nederland – two years in a row, baby! – en een fonkelnieuw trainingscomplex. Voor zo’n club is het schrijnend dat juist wordt gekozen voor een trainer van uit het ‘old boys network’. Een trainer die níet het verschil maakt. Een trainer die níet de juiste snaar weet te raken bij zijn spelers. Ja, we zijn derde geworden. Ja, we zijn vierde geworden. Ja, we staan in de bekerfinale. Geen toevalstreffers, maar wel beïnvloed door niet te grijpen omstandigheden. De totale ineenstorting van Feyenoord, de wonderlijke opmars van Vincent Janssen en het ‘geluk’ van grotendeels een prima loting.

Win de beker en grijp in!

Mochten we… Nee, sorry. Omdat wij 30 april de KNVB Beker winnen, spreken we van een geslaagd seizoen. Méér dan geslaagd. Voor een club als AZ telt elke prijs, tot in de eeuwigheid. Dat weten en voelen we allemaal. Dondersgoed. Maar, lief AZ, wees verstandig. Kijk om je heen in het stadion, proef wat er leeft onder de vaste supporters, de fans en sponsors. Sluit je ogen en oren niet voor de negativiteit: reageer, grijp in. Als je grote ambities verkondigt, moet je er niet raar van opkijken dat fans beginnen te morren als het tegenvalt. Volgend seizoen moet het anders. Als het al niet te laat is. Daar gaat zelfs een bekerwinst niets aan veranderen. Of start het charme-offensief pas op het moment dat de seizoenskaarten verlengd moeten worden?

Deze column is geschreven en ingezonden door een fanatieke AZ-supporter. De naam en de gegevens van de schrijver zijn bekend bij de redactie. AZ mag altijd bellen voor een bakkie, aldus de schrijver.

Haal samen met meer dan 50.000 fanatieke wedders het maximale uit je weddenschappen op voetbalwedden.net. Maak slim gebruik van de meest complete (live) wedstatistieken, wedtips, voorbeschouwingen, odds en exclusieve (welkomst)bonussen bij betrouwbare bookmakers.

Over de schrijver

Martijn

Martijn

Is de eindverantwoordelijke bij deze site, maar is ook eigenaar van supportersblog In de Hekken. Is daarnaast druk met webdesign bij 072DESIGN en heeft ook een webshop voor (fanatieke) voetbalsupporters.