Wij zijn op zoek naar versterking. Lijkt het je leuk om mee te schrijven?

Website laten maken in Alkmaar? Kom naar 072DESIGN
Overig nieuws

Jaliens: ‘Sportief was AZ sowieso de mooiste periode uit mijn carrière’

Maar liefst zes en een half jaar stond Kew Jaliens onder contract bij AZ. In al die seizoenen speelde hij 224 wedstrijden voor de Alkmaarders. Een indrukwekkend aantal, zeker omdat hij ook de meeste Europese duels heeft gespeeld namens de club. In die periode maakte hij het nodige mee in de Kaasstad. Zo speelde hij de legendarische halve finale van de UEFA-cup tegen Sporting, stond hij op het veld toen AZ het kampioenschap verspeelde op Woudestein, maakte hij het kampioenschap mee in 2009 en zag hij van dichtbij wat de impact was van het faillissement van de DSB Bank.

Inmiddels is Jaliens niet meer actief als professioneel voetballer. Na een avontuur in de Australische A-League bij de Newcastle Jets en Melbourne City heeft hij zich Down Under gevestigd. Wij vroegen ons af hoe het gaat met de voormalig international, die vorig decennium van grote waarde was voor de ploeg. Nadat de telefoon een aantal keren was overgegaan nam een enthousiaste Kew Jaliens op aan de andere kant van de wereld.

Hi Kew! Hoe gaat het met je en wat doe je tegenwoordig allemaal?

‘Het gaat top! Ik heb het nog steeds erg naar mijn zin hier. Op dit moment ben ik bezig om mijn trainersdiploma UEFA-A te halen, daar moet ik nu nog wat laatste dingetjes voor opsturen en dan kan ik dat afronden. Dus ik zit op dit moment een beetje in de coaching. Ik heb ook mijn eigen jeugd academy waarmee ik schoolprojecten doe. Verder ben ik technisch directeur bij de Weston Bears, dat kan je een beetje vergelijken met het niveau hoofdklasse in Nederland. Sinds kort speel ik ook wat wedstrijdjes met hun eerste mee als het uitkomt met alle bezigheden tussendoor.’

Een druk leven dus! Ben je echt bezig je daar te vestigen of zie je dit als opstap naar een verdere carrière in Europa?

‘Op dit moment is het echt de bedoeling om ons hier te vestigen. Wij zijn nu permanent residents, daarmee kan ik hier alles doen zoals werken en dingen opzetten. De kinderen krijgen volledig in het Engels les op school. Zo is mijn dochter laatst uitverkozen om te gaan debatteren in het Engels, dus die zitten helemaal in het systeem hier. Mijn jongste dochtertje is hier geboren en heeft zelfs een Australisch paspoort, dus de planning is nu om hier te blijven. Al weet je natuurlijk nooit wat de toekomst gaat brengen, zeker niet als ik straks mijn trainerspapieren heb. Maar op dit moment is alles wat ik voor mijn toekomst voor ogen had hier.’

Heb je in al die drukte nog wel tijd de eredivisie te volgen en wat vind je van de huidige prestaties van AZ?

‘Jazeker. AZ doet het goed! Ik hoop dat ze de stap nu kunnen maken om zich definitief te vestigen in de top. Dat is wel wat moeilijk denk ik, al heeft dat meer te maken met historie en de grootte van de club. Maar sinds de tijd dat ik daar zat hebben we het als teams altijd goed gedaan, zeker met onze begrotingen en de grootte van de club in vergelijking met de traditionele top drie.’

Wij kennen jou natuurlijk allemaal als speler van de club. Hoe kijk jij in zijn geheel terug op die periode?

‘Sportief was het sowieso de mooiste periode uit mijn carrière. Na mijn overstap van Willem II ging de ploeg voor het eerst sinds lange tijd weer Europa in en toen hebben we een hele mooie reeks neergezet. Van daaruit zijn we doorgegroeid met Co Adriaanse en daarna Louis van Gaal. We zijn toen een geduchte tegenstander geworden voor de topclubs, maar ook Europees gezien was AZ geen lelijk eendje en hebben we de club op de kaart gezet.’

Over dat succes gesproken. Jij kwam inderdaad in de zomer van 2004 naar AZ, waarna jullie een magisch Europees seizoen speelden. Hoe verklaar jij het succes dat jullie toen hadden?

‘Als team waren wij toen gewoon top. Daar was Co een meester in, die wist er echt een eenheid van te maken.’

Aan het einde van dat seizoen leek jij AZ met een doelpunt in de verlenging tegen Sporting naar de finale te schieten, dat moet een jouw donkerste voetbalavonden zijn geweest..

‘Haha, uhm.. Ja eigenlijk was dat heel dubbel. Het was een heel mooi moment, zeker ook het feit dat we zo ver waren gekomen. Dat hadden we vooraf natuurlijk nooit durven denken. Maar het zure is natuurlijk dat je een paar minuten na dat mooie moment toch de deksel op je neus krijgt en je niet dat toetje gegund is om de finale te spelen. Maar terugkijkend op mijn carrière was dat wel een van de mooiste voetbalavonden die ik heb meegemaakt.’

Na dat seizoen nam Louis van Gaal het over en ook toen waren jullie succesvol. Hoe was die overgang van Adriaanse naar Van Gaal?

‘Voor mij was die overgang wel oké. Ik heb Co natuurlijk ook meegemaakt bij Willem II, hij eist veel van zijn team, de manier van spelen is heel opportunistisch en hij heeft daar toen echt een team van gemaakt. Louis heeft daarop voortgeborduurd.’

In het tweede seizoen onder Van Gaal werden jullie zelfs bijna kampioen. Hoe kan het dat jullie die middag toch het kampioenschap verspeelden bij Excelsior?

‘Ik denk toch de onervarenheid. Terugkijkend op die dag, wilden we zo graag, dat we de dingen die we normaal zouden doen niet meer deden. Het was een beetje geforceerd, in plaats van dat we normaal onze wedstrijd speelden. Wat er trouwens ook mee te maken had is dat we gewend waren aan een heel druk schema met een dubbel programma. Juist in de week in aanloop naar de wedstrijd hadden we helemaal niks, waardoor we de hele week naar Excelsior toe konden werken. Ik denk dat er daardoor te veel gedachten in ons hoofd aanwezig waren waardoor we niet ons normale ding konden doen die dag.’

‘Normaal gesproken, zeker in die tijd, win je die wedstrijd tien van de tien keer. Ik weet nog dat ik voor de wedstrijd in de kleedkamer zei: ‘Wat er ook gebeurt, als er iemand doorbreekt, laat hem gaan. Ook al scoren ze 1-0 of wat dan ook, wij zijn goed genoeg om er meer te scoren.’ En dan toch vroeg in de wedstrijd: Slory breekt door, Boy haalt hem neer, vervolgens krijg je rood en een penalty tegen. De rest is history… Maar we hebben gewoon niet ons normale spelletje gespeeld. We zaten te veel in ons hoofd met Excelsior-uit, we moeten kampioen worden, we moeten dit, we moeten dat, waardoor we vergaten ons spelletje te spelen dat ons ook zo ver had gebracht.’

Uiteindelijk wisten jullie je nog wel redelijk op te richten met een aantal prima wedstrijden in de play-offs en bekerfinale, ondanks dat je niet het beoogde resultaat haalde.

‘Ja wij waren natuurlijk topsporters. We moesten gewoon verder, hadden eigenlijk niet veel tijd daarover na te denken. We moesten ons gewoon oprichten en weer voor de volgende kans gaan. De bekerfinale was volgens mij een week nadat misgelopen kampioenschap, dus er was weinig tijd om te treuren of om over dingen na te denken. We moesten er weer snel staan.’

Het seizoen daarna leken jullie door te kunnen pakken, maar eigenlijk stortte het toen als een kaartenhuis in elkaar. Hoe kwam dat?

‘Eigenlijk was het niet echt een verval. Wat er dat seizoen aan schortte is dat als de bal op de paal kwam dat het buitenkant paal was, goals die we tegen kregen in blessuretijd, alles wat tegen kon zitten zat ook tegen dat jaar. Als ik dan kijk naar het kampioensjaar, toen viel elke bal binnenkant paal voor onze voeten en scoorden we. Wat dat betreft viel het dubbeltje precies de andere kant op.’

Toch wilde Louis van Gaal vlak voor het einde van dat seizoen opstappen. Dat heb jij, samen met enkele andere spelers, toen tegengehouden. Hoe ging dat in zijn werk?

‘Ja klopt. Louis zag het niet meer zitten. Het was gewoon een moeilijk seizoen, omdat je weet dat je het jaar daarvoor zo dichtbij was. Dan wil je gewoon doorpakken. En omdat dat niet lukte kwamen er allerlei frustraties en twijfels naar boven. De dag dat Louis dat toen bekend maakte had ik meteen een slecht gevoel. Dit is een keuze gebaseerd op emotie en niet op het grotere plaatje. Louis kennende is hij ook een gevoelige man en in de emotie maak je niet altijd de juist keuze.’

‘Ik ben toen ook direct op hem afgestapt en heb gezegd dat ik dacht dat hij het niet bij het juiste eind had en dat de groep volwassen genoeg was om AZ weer op de rails te krijgen. Stijn en David zijn daar toen ook bij gekomen en toen hebben we een gesprek gehad met Louis. Die zei toen dat als wij dat zo voor ogen hadden, dat wij dan zelf maar naar het bestuur moesten stappen en dat hebben wij toen gedaan als spelersgroep.’

Het jaar daarna werden jullie kampioen, was dat de kroon op jullie werk en een bevestiging van die stap een jaar eerder?

‘Ja toch wel. Ik weet niet hoe iedereen daar toen over dacht maar ik keek toen wel naar het grotere plaatje. Op het moment dat Louis aangaf dat hij niet door wilde gaan was er in mijn ogen niemand anders die dat wel had kunnen doen als hij was opgestapt.’

Vervolgens word je kampioen en enkele maanden daarna valt de DSB Bank om. Hoe zou je die periode bij de club omschrijven?

‘Dat was heel lastig. Als voetballer wil je je eigenlijk alleen bezighouden met voetbal. Nu kwamen er echter allerlei randzaken bij kijken. Wat er boven gebeurde, dat werkte ook door op het voetbalveld. De hele organisatie stond ondersteboven, mensen werden ontslagen. Mensen in de organisatie, mensen op kantoor waar je dagelijks mee te maken had. Onzekerheden of de club zijn contractuele verplichtingen wel kon nakomen met het oog op de betalingen… Ja dat zijn toch wel dingen die je mee naar huis neemt.’

Aan het begin van dat seizoen hadden jullie natuurlijk ook nog een trainerswissel. Speelde dat nog heel erg mee trouwens?

‘Niet zozeer de trainerswissel op zich, het was voor ons wel een hele grote overgang qua personen. Louis stond heel kort op de groep en had alle touwtjes in handen. Koeman was juist heel relaxed en liet veel aan ons over. Liet ons veel meedenken en vroeg hoe wij over bepaalde dingen dachten als team. En ik denk niet dat iedereen daar goed mee om wist te gaan. Sommige jongens waren niet anders dan Louis gewend. Zelf was ik één van de oudere spelers dus ik vond het wel fijn om meer vrijheid te hebben en dingen op te pakken als team, maar heel veel jongens waren niks anders dan Louis gewend. Ik denk dat die overgang voor sommige jongens te groot was om dat meteen op te pakken.’

Uiteindelijk vertrok je in de winter van 2010 bij AZ. Wat was uiteindelijk de reden om na zo’n lange tijd te vertrekken?

‘Sowieso speelde ik niet altijd. En voor mezelf denk ik wel dat ik een beetje buiten mijn comfortzone moest gaan. Ik heb natuurlijk heel lang bij AZ gezeten en daar alles meegemaakt wat ik mee kon maken, op een gegeven moment ben je gewoon toe aan iets nieuws. Ik wilde ook nog een keertje naar het buitenland en mijn kinderen waren op dat moment nog jong, dus ja.. Alles bij elkaar was dat het moment om een nieuw avontuur aan te gaan.’

En ook daar was je succesvol en werd je kampioen. Welk kampioenschap was voor jou mooier en wat was het verschil?

‘In Polen ben ik halverwege bij de groep gekomen. Dat moment stonden we volgens mij derde of vierde, dus ik heb dat wel anders beleefd. Wel een heel mooi kampioenschap, zeker in Polen. Dat is niet de makkelijkste competitie, de nummer laatst tegen de nummer één kan gewoon van alles worden, dus dat was elke week vol aan de bak. Maar bij AZ heb ik het toch intenser meegemaakt. Ook vanwege de historie die ik natuurlijk bij de club had, met een verloren kampioenschap, een slecht jaar daarna om vervolgens toch nog kampioen worden. Dat is als in een jongensboek.’

Na je avontuur in Polen vertrok je naar Australië. Nu kwam ik tijdens mijn research een verhaal tegen waarvan je me toch even moet uitleggen hoe dat nu zat. Je laatste wedstrijd bij Newcaste Jets verloren jullie met 7-0 en vervolgens worden jij en vier andere teamgenoten uit de selectie gezet. Wat was dat voor verhaal?

‘Haha, ja dat klopt. We hadden dat seizoen slechte resultaten. Ik was aanvoerder, maar hoe moet je dat zeggen.. Mijn stem werd altijd weggenomen door de coach. We hadden toen een onervaren coach en best wel een volwassen spelersgroep. Elke keer als wij als spelersgroep zeiden dat het misschien beter was om iets anders te doen, bijvoorbeeld meer intensiteit op de training omdat wij dat nodig hadden, dan werd daarmee ingestemd alleen veranderde er nooit iets. Op een gegeven moment waren wij dat als team gewoon zat. We werden die wedstrijd helemaal afgemaakt, verloren met 7-0, er was onduidelijkheid tijdens de wedstrijd waarbij niemand wist wat ze moesten doen. Dus wij waren het gewoon zat.’

‘En ik was de aanvoerder dus ik was degene die de volgende dag het slechte nieuws bracht aan de trainer namens het team. En zeg maar de enige die aan de kant van de trainer stond was de eigenaar. De rest van Australië zag wat er aan de hand was en op een gegeven moment werd het gewoon een coupe. De spelers wilden niet meer verder met de trainer, de supporters waren het zat, maar de eigenaar stond aan de kant van de trainer. Toen besloten zij met z’n tweeën dat de ervaren spelers een te luide stem hadden. Zo is dat een beetje naar buiten gebracht om nog een beetje geloofwaardig te blijven, terwijl daar niets van waar was. Uiteindelijk is die beslissing ook wel teruggedraaid, ze konden ons op dat soort gronden ook niet uit de selectie zetten.’

Nu toch maar even naar de mooiere dingen. Tijdens die research kwam ik ook foto’s van je tegen in duel met Messi. Je hebt natuurlijk ook gewoon een WK gespeeld in 2006 en was actief op de Olympische Spelen in 2008. Dat kunnen niet veel spelers zeggen. Hoe was die ervaring?

‘Allebei was dat natuurlijk top. Het WK heb ik wel anders beleefd omdat ik heel de aanloop naar het WK geblesseerd was en eigenlijk ben ik op het toernooi pas fit geraakt en heb ik uiteindelijk één wedstrijd mogen spelen. Voor mij wel de mooiste wedstrijd, tegen Argentinië. Je beleeft dat soort dingen heel anders dan dat je met familie en vrienden voor de tv zit te kijken. Heel het land stond altijd ondersteboven als er een wedstrijd was en voor ons was het gewoon focussen. Eten, op tijd naar bed, alles had de focus op presteren. Alles wat daarbuiten gaande is, de kranten, de programma’s, maak je eigenlijk helemaal niet mee. Wat heel bizar was, is dat de dag nadat we waren uitgeschakeld je gewoon op de bank zit en dan kijk je naar een toernooi waar je enkele dagen daarvoor nog gewoon deel aan nam.’

En als je dan kijkt naar de Olympische Spelen, met zo’n Olympisch dorp, dat lijkt me toch iets anders. In hoeverre verschilt dat van een WK?

‘Het is toch een heel andere ambiance. Ik denk ook omdat er heel veel andere sporten zijn, met veel andere topsporters, is het toch eigenlijk één grote familie. Iedereen is eigenlijk toch het beste in wat hij of zij doet. Ik denk dat dat het mooie is aan de Olympische spelen, dat je in allerlei disciplines de beste van de wereld bij elkaar hebt. En dat je ook van die andere sporten begrijpt wat een ieder heeft moeten laten om zo ver te komen in zijn of haar sport.’

Juist op dat toernooi miste jij de mooiste wedstrijd. De wedstrijd tegen het Argentinië van onder andere Agüero, Messi, Mascherano, Gago, Riquelme, Di Maria…

‘Ja dat klopt.. Ik was geschorst na twee gele kaarten. Maar ik heb wel een mooi souvenir daaraan overgehouden, ik heb namelijk Messi zijn Olympische shirt. Dus dat was wel een mooi aandenken dat ik daar nog aan over heb gehouden.’

Dan heb ik nu toch nog even een meerkeuzevraag voor je: Aan welke trainer bewaar jij de beste herinneringen? Is dat Jan Everse die jou op 15-jarige leeftijd liet debuteren bij DCV en die je later tegenkwam bij Sparta, Co Adriaanse met wie je Champions League speelde bij Willem II en die je later naar AZ haalde, of toch Louis van Gaal met wie je kampioen werd bij AZ?

‘Dat is een hele moeilijke want ze zijn alle drie heel belangrijk geweest in mijn carrière. En niet alleen mijn carrière maar ook persoonlijk, voor mijn familie en noem maar op.. En van alle drie heb ik verschillende dingen geleerd. Jan had bijvoorbeeld niks te maken met het bestuur. Ik was heel jong toen bij DCV, 15 jaar, en was nog junior. Het bestuur vond het eigenlijk maar niks dat ik in het eerste speelde. Jan had daar echter niks mee te maken en die zei gewoon: ‘Als ik hem goed genoeg vind voor het eerste dan stel ik hem gewoon op‘. Dat heeft hij toen ook gedaan. Een andere trainer had zijn oren misschien meer laten hangen naar het bestuur en had een andere beslissing genomen. In dat opzicht is hij heel belangrijk voor mij geweest. Ook bij Sparta. Als jeugdspeler is het gewoon heel belangrijk dat een trainer het ziet zitten in de jonge jongens. Als ik die mogelijkheid niet had gehad dan was ik Co en Louis waarschijnlijk niet tegengekomen.’

‘Van Co heb ik op mentaal en fysiek vlak weer heel belangrijke lessen geleerd. En hoe ik mij moest manifesteren als teamspeler. Louis heeft gepolijst wat ik in die jaren geleerd heb en heeft de stap naar de top mogelijk gemaakt en naar het Nederlands elftal.’

En dan nog even een iets gemakkelijkere open vraag: Wie is de beste speler met wie jij hebt samengespeeld bij AZ?

‘Ik ga uit die hele grote lijst toch Mousa Dembélé kiezen.’

Daar kan je ongetwijfeld nog van genieten als je die nu bij Tottenham ziet spelen..

‘Ja het is ook mooi om te zien dat dat eruit komt wat je van te voren ook al had verwacht.’

Maar nu speelt hij meer als defensieve middenvelder. Zag jij dat op dat moment ook al in hem?

‘Mousa kon alles. Al zette je hem rechtsback of voorstopper, dan had hij ook gewoon gedaan wat hij nu doet. Hij was gewoon compleet. Dus ja, ik had niet verwacht dat hij dat zou doen, maar hij heeft de kwaliteiten overal te voetballen en te doen wat hij nu doet.’

Ik zat ook even te kijken naar jouw lijst met gespeelde wedstrijd voor AZ. Jij hebt de meeste Europese wedstrijden heeft gespeeld voor de club. Dat moet je toch een speciaal gevoel geven?

‘Ja natuurlijk. Ik heb bij AZ ook alles meegemaakt, vanaf de eerste Europese wedstrijd in onze generatie t0t een verloren kampioenschap, een gewonnen kampioenschap, Champions League spelen… Verandering van het stadion hoort daar natuurlijk ook nog bij.’

Van al die dingen, wat is overall jouw beste herinnering aan de club?

‘Ik denk toch het familiegevoel. Zeker vanuit de Hout was het een hele hechte club en ik denk wel dat het uniek is dat we dat gevoel ook mee hebben genomen naar het nieuwe stadion. Dat is meestal wat er verandert aan een club, maar ik denk dat AZ gewoon de mooie familieclub is gebleven waar je gewoon met je kinderen naartoe kan.’

En dan nog een vraagje over jouw eigen toekomst. Je gaf er net al een beetje antwoord op, maar waar zie jij jezelf over vijf jaar?

‘Ik denk heel druk met mijn academy. Er zijn hier gewoon heel veel kinderen en het aanbod qua trainers is niet zo heel groot. Zeker in de jeugd zijn het veelal vaders die tijd hebben die het oppikken of een vader die van voetbal houdt. Maar het is niet zoals in Nederland waar vaak hoog gekwalificeerde trainers aan de slag zijn. Zeker voor mij, als ik over een paar weken mij UEFA-A binnen heb, geeft me dat een stapje voor op de anderen hier in de buurt.’

Als ik dan even kijk naar jouw teammaatje bij Willem II en AZ, Joris Mathijsen, die is nu technisch directeur bij Willem II. Stel dat Max Huiberts over een jaar of drie vertrekt bij AZ en die denken op dat moment aan Kew Jaliens. Die is op dat moment druk in Australië, met zijn acedemy. Wat zou hij dan doen?

‘Haha technisch directeur zou ik wel een hele mooie job vinden. En dan zeker bij AZ, waar ik heel goede herinneringen aan heb. Op dat moment zou ik dat zeker overwegen.’

Tot slot, de laatste vraag: Is er nog iets dat je de AZ supporters mee zou willen geven?

‘Blijf vooral gewoon jezelf. Wat ze de laatste jaren ook hebben gedaan. Wat ik net al aangaf, na de verandering van een stadion zie je in veel gevallen dat dat veel veranderingen met zich meebrengt, maar dat we als club gewoon onszelf zijn gebleven en dat geldt ook voor de supporters.’

Haal samen met meer dan 50.000 fanatieke wedders het maximale uit je weddenschappen op voetbalwedden.net. Maak slim gebruik van de meest complete (live) wedstatistieken, wedtips, voorbeschouwingen, odds en exclusieve (welkomst)bonussen bij betrouwbare bookmakers.

Marius Wiegman
Over de schrijver

Ik volg sinds halverwege de jaren negentig het voetbal actief, en dan met name AZ. Na jarenlang alleen als supporter in het stadion te hebben gezeten probeer ik dat nu te combineren met een journalistieke benadering. Mijn doel is om verder te kijken dan enkel de uitslag en ook de achterliggende verhalen te achterhalen en analyseren. Dit deel ik dan graag met mijn mede voetballiefhebbers. Mail: Marius.Wiegman@gmail.com