Vrijdag nemen we afscheid met een hoofdletter A. Afscheid van De Hout, van een monument, een tijdperk, en afscheid van spelers die we niet meer in het AZ shirt zullen zien. Zoals elk seizoen begint ook dit straks weer met nieuwe kansen, nieuwe gezichten en dat went elke keer weer snel genoeg. Want elk nieuw seizoen ademt hernieuwde kansen en de mogelijkheid tot revanche. Gemiste kansen kunnen worden goed gemaakt, verloren spelers worden vervangen door nieuwe namen die weer extra gemotiveerd zijn en ons AZ weer kracht en energie geven. Ook was er soms het opgeluchte afscheid na een matig of ronduit slecht seizoen waarin zelfs degradatie naar de eerste divisie een feit werd. Maar meestal namen we afscheid met een tevreden gevoel.
Zo ook dit seizoen, de spelersgroep is tevreden, het bestuur is tevreden, de sponsoren, de trainer en de supporters zijn tevreden. Dus kan er ook dit jaar met een gerust gevoel afscheid worden genomen. Alleen is nu alles anders. Barry van Galen en Michael Buskermolen nemen nu namelijk ook afscheid. Van hun supporters, van hun publiek, maar vooral van hun sport, van een groot deel van hun leven. Van hun kleedkamer met hun vaste en van de koude douches zodra het toilet werd doorgetrokken. Van de vertrouwde gezichten van de materiaalman tot de administratie, en van de terreinknechten tot de technische staf. Maar ook van hun ploeggenoten annex vrienden, aan wie ze beloven om nog vaak langs te komen, maar wat in de praktijk makkelijker is gezegd dan gedaan. Voor hun moet dit afscheid keihard zijn, zelfgekozen of niet. Want de herinneringen van deze oer AZ-ers houden op bij De Hout.
De Hout, de plek waar jarenlang alles gebeurde. Waar je nooit wist wat het precies ging worden, maar waar het decor steeds hetzelfde en vertrouwd was. Afscheid van De Hout betekent voor veel supporters dat er afscheid wordt genomen van een belangrijk deel van hun leven. Jarenlang werd tweewekelijks schuifelend het stoeltje opgezocht. Seizoen na seizoen, winter na voorjaar, snijdende oostenwind na verblindende zon, werden steeds dezelfde gezichten begroet. Jarenlang werd er hetzelfde bekertje koffie voor de wedstrijd gehaald, en het broodje worst in de rust. En ook jarenlang werd het terrein na elke wedstrijd weer nagenoeg geruisloos verlaten. Want ook dat kon nog in De Hout. Zonder hekken, zonder prikkeldraad en bijna altijd zonder ME was het stadion in een half uur leeg en in diepe rust.
Vrijdag moet de avond dan ook zonder wanklank verlopen. Het moet een waardig afscheid worden, gevierd door de spelers en hun supporters. Als een eerbetoon aan gloriejaren van AZ met bijbehorende hoofdrolspelers. Of wordt het een geregisseerde bijeenkomst waarop de sponsors cq genodigden de beste plekken hebben met het mooiste uitzicht? Wordt het een genante vertoning doordat de commercie het wint van de sport? Of in mijn optiek nog veel erger: wordt het een afscheid waarbij de frustraties toch nog de overhand nemen? En voelt een bepaalde groep supporters zich geroepen om een oud-speler of speler die dat binnenkort zal zijn, uit te fluiten of stijf te schelden. Dat zou echt verschrikkelijk oneerbiedig en respectloos zijn. tegenover de club, de spelers en het stadion. Ik hoop dat deze supporters zich in weten te houden en dit afscheid vieren met respect. Zodat het een memorabele avond zal worden waar we, jaren later, nog steeds met een goed gevoel aan terug zullen denken. Ik reken op jullie.
Prettige vakantie, en tot augustus!
