Barry van Galen

Barry van Galen was een speler die bij vele AZ’ers nooit uit het hart zal verdwijnen. Zijn oogstrelende techniek, zijn linkerbeen dat alleen door God zelf kan zijn gemaakt en zijn eeuwige drive om te winnen maakt hem een van de grootste voetballers van AZ ooit. Tegelijkertijd was Van Galen iemand die het randje opzocht en daar soms overheen ging. Velen typeerden hem als geniale gek, wij kunnen dit alleen maar beamen.

Van Galen werd op 4 april 1970 geboren in Haarlem. Na als amateur te hebben gespeeld bij DSC’74 en RCH werd hij als 21-jarige speler gecontracteerd bij HFC Haarlem. Twee jaar na zijn debuut bij Haarlem stapte hij in 1993 over naar Roda JC. In Kerkrade speelde hij 3 seizoenen, waarna hij naar NAC Breda vertrok.Sinds de zomer van 1997 stond Van Galen onder contract bij AZ, waar de middenvelder langzamerhand uitgroeide tot publiekslieveling. In de Alkmaarderhout wist de linksbenige nummer 10 regelmatig het net te vinden, een assist te geven of – zijn andere specialiteit – een kaart te ontvangen.

Zijn carrière bij AZ kende meerdere hoogtepunten. In 1998 werd hij met AZ kampioen van de Eerste Divisie, waarbij hij een belangrijke rol in het elftal vervulde.  Ook het behalen van Europees voetbal was een hoogtepunt in de carrière van Van Galen (alhoewel hij met Roda JC ook al Europees had gespeeld).

Een van de dieptepunten in zijn carrière was het frustrerende feit dat hij telkens net niet goed genoeg bevonden werd voor de echte top. Keer op keer kaatsten de transfers naar Feyenoord, ajax (toen nog top) en het buitenland af wegens gebrek aan kwaliteit of een te hoge vraagprijs van AZ. Door zijn uitstekende doorzettingsvermogen bereikte hij tegen ieders verwachting in toch nog de absolute top door als oudste speler ooit te debuteren in het Nederlands Elftal.

Een zwarte bladzijde van de carrière van Van Galen is de inktzwarte donderdagavond op 5-5-2005. AZ was zó dichtbij de finale van de UEFA-cup (mede door schitterende goals van Van Galen tegen o.a. PAOK, Aachen en Shaktar), maar uiteindelijk spatte de droom in de 124e minuut uiteen door een goal van Sporting Lissabon. Iets wat van Galen de tranen over de wangen deed biggelen.

In het seizoen 2005/2006 kondigde Van Galen aan een punt achter zijn carrière te zetten.  Op vrijdag 12 mei 2006 werd hij tegelijk met Michael Buskermolen en stadion de Hout in een driedubbele afscheidswedstrijd vaarwel gezegd. In een zeer emotioneel duel tussen twee teams, de een samengesteld door Buskermolen en de andere door Van Galen, wisten beide helden het net te vinden.  Na zijn treffer werd Van Galen gewisseld en op de schouders genomen, terwijl het publiek You’ll never walk alone zong. Toen hij daarna in de dug-out plaatsnam kwamen alle emoties bij hem naar boven en had Van Galen even niet meer het imago van stoere vent. Een waar kippenvel moment.

Aangezien Van Galen het moeilijk vond het voetbal volledig gedag te zeggen is hij nu scout in dienst van AZ.

Van Galen had als voetballer altijd zijn hart op zijn tong liggen. Een drietal kenmerkende uitspraken:

,,Je hebt jongens die als ideale schoonzoon op de wereld komen en je hebt geboren etterbakjes. Ik behoor tot die laatste categorie.”

,,Roelof Luinge zal nooit mijn vriend worden. We liggen elkaar niet. Als hij floot, wist ik dat ik geel of rood zou krijgen.”

,,Adriaanse zette me begin dit seizoen op de bank omdat ik in de voorbereiding niet goed genoeg mijn best zou hebben gedaan. Onzin! Al jaren doe ik tijdens de vakantie helemaal niks.”